We leven in een tijd waar we geconfronteerd worden met de ene uitvinding na de andere. Zelf volg ik maar een beperkt aantal domeinen in de IT en een beetje in de Geo ontwikkelingen, maar zelfs alleen hier worden we dagelijks overstelpt met nieuwe woorden.
Ik hou daar wel van. Het toont aan hoe we concepten of ideeën vorm proberen te geven. We vinden dingen uit, maar weten niet meer wat we er precies mee aanmoeten. Web 2.0 is hier een mooi voorbeeld van. De term is al op 1000-en manieren uitgelegd en net nu we dachten eindelijk begrepen te hebben waar het voor stond krijgt het plots een heel andere dimensie.
De trend in WEB 2.0 is gegaan van ingekapselde tools naar sociale tools. Community software, networking, data-sharing, … het zat allemaal in WEB 2.0 en het waren allemaal mooie features die vooral de eindgebruiker meer naar het net trok. De bedrijven… die stonden er wat op te kijken, de organisaties of gemeenschappen zagen het wel zitten maar plaatsen toch ook veelal een grote maar achter de controleerbaarheid ervan. En terwijl deze nog twijfelden over het nut werd WEB 2.0 een feit en zouden wij -sterfelijke surfers – niet meer zonder kunnen. Ondertussen zagen sommigen onder ons wel opportuniteiten voor WEB 2.0 in de Enterprise. Om dat te realiseren is er echter nood aan een andere naam, een term die de lading beter dekt.
Eerst was/ is er cloud computing. Breng de data naar het net en haal ze uit de tradidionele client software. Dit is een tendens die microsoft doet huiveren, maar meer en meer worden de o zo vertrouwde computerprogramma’s vervangen door websites die niet alleen hetzelfde doen, maar door hun toegankelijkheid, hun kracht in communicatie eigelijk beter zijn. Salesforce is hier een goed voorbeeld van, maar onlangs las ik een artikel over hoe Linkedin beter is dan Outlook. Denk er maar eens over na, een adresboek dat zichzelf onderhoudt. Het kan toch niet beter. Cloud computing is echter een vage naam die wel afstand neemt van WEB 2.0 – wat helemaal niets zei – maar die toch nog laat uitschijnen dat het voor bedrijven een allemaal ver van mijn bed schouw is.
Het “Internet Operating System we are building” is een term die ik O’Reilly nu al enkele keren heb horen vallen. Vooral dat – we are building – trekt me wel aan. Het is niet dit vage WEB 2.0 dat zichzelf moest bewijzen. Neen, hier maakt men gewag van een groots achterliggend plan, een plan om een operating systeem te bouwen dat helemaal opgebouwd is uit internet applicaties.
Zelf ben ik hier niet ver van weg. Ik ken voldoende mogelijkheden websites om de meeste applicaties op mijn desktop te vervangen en in de meeste gevallen levert me dit zelfs winst op. De eenvoud van het delen van google presentaties heeft me al enkele keren weggedreven van Powerpoint, Salesforce is ons dagelijks CRM en helpdesk systeem, Adobe.com belooft een interface voor online documenten die in haar eenvoud je laten terugdenken aan de kracht en schoonheid van WP 51. En dan zijn er de nieuwkomers als zoho, Jing, scribefire die allemaal in hun domein een nieuwe dimensie geven aan het werken met beelden of tekst. En daarboven zweeft dan die almachtige zoekengine en die krachtige bibliotheek die het internet ons bieden mag.
Het WEB als OS komt eraan. En net zoals O’Reilly zegt zal het nauwelijks te monopoliseren zijn zoals Microsoft deed de afelopen decennia. Wat we nu nog nodig hebben is een computer die opstart onder firefox, of beter, wat we nodig hebben zijn hard- en software ontwikkelaars die helemaal los van de huidige pc kunnen denken en een toestel op de markt kunnen brengen dat enkel en alleen gericht is naar het WEB en als dit WEB dan ook nog draadloos wordt … tja dan zullen er wel weer nieuwe noden en nieuwe ideeën zijn die hierop verder bouwen.
The real source of my argument for this position, which you linked to in your piece, but I’ll point to again here, is that Web 2.0, the internet operating system we’re building, is much bigger than search. Search is an incredibly powerful subsystem of that OS, but it is just a subsystem. There is lots of competition across the system as a whole, and we’re a LONG way from the concentration of power that represents monopoly when we take that into consideration.
